Για μια τελευταια μερα

Hμουν 3 μηνες εδω, και σε ειδα 30 δευτερολεπτα. Καπου τοσο μου φανηκε. Εκανες ο,τι  μπορουσες για να με φερεις πισω εδω. Για 2 μηνες, 2 δυσκολους μηνες , μου μιλαγες καθε βραδυ, ωρες στο msn, 3ωρα. στο τηλεωνο. Εγω εγραφα, διαβαζα και σου μιλαγα. Δε μιλαγα με κανεναν αλλον. Εβλεπα τη συγκατοικο μου, και τα βραδυα σε ενα μικρο δωματιο, σε μια εστια, περιμενα το βραδυ να μπεις να μιλησουμε. Ησουν η νυχτα μου, η ξεκουραση μου, μεσα απ’το καλωδια ησουν ο αντρας μου.  Καπνιζα ασταματητα αγχωμενος και σου ειπα  οτι ντρεπομαι να με δεις με τα γυλια μου και συ γελασες  και οταν με ειδες μου ειπες «εισαι τοσο ομορφος ετσι, σαν το ενα και μοναδικο πρωι που ξυπνησαμε μαζι».

Κι εγω ηθελα να μουν διπλα σου. Τελειωσα, ηρθα εδω, για να ειμαστε μαζι, αφου περσι δε προλαβαμε, αφου περσι γνωριστηκαμε αργα. Σου’πα οτι μπορωνα μεινω για ενα χρονο τουλαχιστο, να αναβαλλω τη ζωη μου για να ζησω μια αλλη δικη μου, μαζι σου. Εσυ μου πες οτι ηθελες, εσυ μου το προτεινες. Οταν εφτασα, βγηκαμε μαζι, μου πηρες το χερι, μου το φιλησες και μου ειπες «δεν πιστευω οτι κραταω ξανα το χερι σου ξανα, μετα απο 9 μηνες που εφυγες»,και με φιλησες και γω χαθηκα, εξαφανιστηκα στο φιλι σου, στην αγκαλια σου, στη μουσικη του δρομου ενω φιλιομασταν, στο παραμυθι μου που ηθελα απελπισμενα να ζησω. 

Ηρθα. Τα κανονισα, μαζεψα ενα μικρο διαλυμενο εαυτο και στον εδωσα, χιλιαδες μιλια μακρια απ’το σπιτι μου, σε εμπιστευτηκα. Και’συ τελικα δε με αφησες να σε πλησιασω, το λιγο που με αφησες να σε αγγιξω, το παρουσιασες σαν δωρο. Σταματησες να μου μιλας τωρα που ημουνα εδω. «Ερωτευτηκα, καποιον αλλον», ειπες και γω μεσα μου ραγισα, και ηθελα να φυγω. Αντεξα ομως, γνωρισα αλλους, εναν καλυτερο απο σενα, πιο ομορφο, πιο εξυπνο, πιο ενδιαφερον, και ομως… τιποτα δεν ενιωσα, ακομα εκει.

Φευγω τη Κυριακη. Ειπες πως αυριο θα παμε μαζι να μεινουμε το βραδυ, θα περασουμε τη μερα μας μαζι.  Τον αλλο, τον καλυτερο, δε θα τον αποχαιρετησω καν, αυτον που εδω και ενα μηνα σχεδον πλαγιαζει διπλα μου, κοιμαται, με αγκαλιαζει. Τον αλλο, τον καλυτερο, δεν το θελω, θελω εσενα, οσα και να γιναν. Θελω να σε φιλησω, να σε δαγκωσω…κι’αντι να παρω κατι μαζι μου, να αφησω κατι μικρο σε σενα.

Μη με γελασεις, μην μου το ακυρωσεις αυριο, μη με διαλυσεις πριν φυγω. Αυτο δε προκειται να στο συγχωρεσω, και δε θα ξαναγυρισω. Δε περιμενω ουτε μεγαλα λογια, ουτε υποσχεσεις. Θελω μια μερα μαζι σου, μια μερα να σε κοιτω, να σε φιλω, να χω διπλα μου το σωμα σου, σαν να μην εινα η τελευαια μας μερα.. να ξεχασω πως φευγω τη Κυριακη.

Ξεγραφω τα παντα, σε συγχωρω, για λιγες ωρες μαζι σου, τελευταιες. Να ναι γλυκες κι’ομορφες, να χω να θυμαμαι, εστω και μια μερα ολοκληρη με εναν ανθρωπο, που κατι λιγο προλαβα κι’αγαπησα, το λιγο που με αφησες, και κατι παραπανω.

3 responses to “Για μια τελευταια μερα

  1. Ωωωωωω!😦 Σνιφ-σνιφ… Ναι ρε γαμώτα αλλά εκείνη η μέρα που λες «να χω να θυμαμαι, εστω και μια μερα ολοκληρη» δεν θα σου στοιχήσει; Γιού νόου, απωθημένα…

  2. Τελικά; Τι έγινε; Θα υπάρχει και συνέχεια δεν μπορεί!

  3. σνιφ σνιφ….
    τελικα περασα τελεια.. θα γραψω ποστ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s