Και αλλα κλισε

Ουφφου. Εννα το πω το παραπονο μου. Τους τελευταιους 6 μηνες εγνωρισα παραπανο αντρες απο οτι ειχα γνωρισει 5 χρονια μαζι. ΕΝΑΝ ανθρωπο της προκοπης ομως?

(ακουλουθει μουρμουρημα).

Εβαρεθηκα να ειμαι μονος μου, εβαρεθηκα να ζω μονο για μενα, θελω καποιον να μοιραστω τη ζωη μου, να ειμαι χαρουμενος, να τον καμω χαρουμενο, θελω αγαπη, να μοιραζουμαι. Εν θα με πιασει το νταουν – εν ειμαι ο τυπος που βαζει καταθληπτικα τραγουδακια για να μιζεριασει (εχουμε και διαβασμα) – εξερεση ο θηβαιος. αχ.

 

αλλα ναι…. εδιαβασα τζιε ενα τελια καταθληπτικο βιβλιο, το story of the night: a novel, του colm toibin.

εγνωρισα ενα παιδι σημερα… στρειτ, φιλος φιλης. εκολλησαμεν απιστευτα, ηταν πολλα ευαισθητος, εξυπνος, χαρουμενος, με κατι πανεμορφα ματουθκια ουλλο γλυκα. εθελα να τον πιασω αγκαλια τζιαι να του χαηδεφκω τα μαλλια του – αλλα οκ – περιοριστηκα στο να του κερασω ποτα, χεχε. ειρωνια – ειμασταν για τσιαρο και καποιος μας ειπε οτι ειμαστεν πολλα ωραιο ζευγαρι.

 

Εφκηκα ραντεβου προχτες με εναν τυπακι… παστα 30, σκουρο ξανθουι με μπλε ματια. αρεσεν μου πολλα, εκαμεν με τζιε γελασα – το πιο σημντικο πραμα ισως, να με καμει να γελω- ελκυει με απιστευτα να με καμει καποιος να γελω, εν απιστευτο συναισθημα, ειδικα για πρωτο ραντεβου. εγελασαμεν καμποσο, ηπιαμεν καμποσο , εφιληθηκαμεν και επακκεταρα τον για το σπιτι… αυριο θα ξαναβρεθουμε…υαλι υαλι (σιγα σιγα )…. ας δοκιμασουμε και το αργα να δουμε ινταλως ειναι. εννα τον βασανισω λλιο, τζιαμε να περιμενει… οι πως τζινος εν θελει να περιμενει βασικα… εν για χαρτωμαν ο τυπος παντως.. ο,τι θελεις να παρεις της μαμας σου¨- καποιον εξυπνο, αρκετα ομορφο, ευκαταστατο, με δικο του σπιτι. εν ξερω αν θελει μωρα – αλλα νταξει εν βιαζουμε χεχε. Εχω μιαν υποψια οτι παλε μια τρυπαν στο νερο θα καμω, οπως τα τελευταια 3-4 χρονια.

Υπομονη.  εχω τοσο πολλη διαβασμα που τισ παραπανω φορες καμω οτι εν νιωθω ποσο μονος μου ειμαι. εν ηβρα και κανεναν ατομο της προκοπης για φιλιες – εν ειμαι ουτε γω το πιο ευκολο ατομο.

Ο γουελ. παω για ναννι. εν 6 δαμε. αυριο εχει καφε και ψωνια, να χουμε και τιποτα να βαλουμε με τον αρχιτεκτονα.

Συμβουλες απο το Υπερπεραν 1 :Ποτε ραντεβου με οδοντιατρους!

Ραντεβου με Οδοντιατρο 1 —Την προηγουμενη βδομαδα βγηκα ραντεβου με εναν πολλα (πολλα πολλα πολλα) ωραιο Ισπανο οδοντιατρο, τον Ιακωβο. Οκ, just kidding, εν Joaquin ονομα του.  Που λαλειτε…. Βλεπω τον να με περιμενει. Ακουμπουσε πανω στον στυλλο μες τα χτισατα (σαζουν εναν χαλαμαντουρο στη γειτονεια για να το καμουν luxury living for young professionals – i.e.πολλα μικρα διαμερισματα με επιπλα που Fraser’s)…. Aνιγουει ηταν οπως το μοντελλο ο τυπας, (τελικα…Guess what? eκαμεν και μοντελλινκ – ε οι που θθα!). Πρασινα ματια (επειδη εχω φετιχ τελικα), ωραιο κορμουι, 1.80, υπεροχα μαυρα μαλλια, γυρω στα 30, οδοντιατρος, απο μια μεγαλη ισπανικη πολη.

Ε hello? Aκουεις τις καμπανες να παιζουν οκσα εν τις ακουεις? Εκαπνιζε και το τσιαρουι του το οποιο επεταξεν με πολλην alpha-male-masculine-gamw k derno- διαθεση στο πεζοδρομιο τζιαι εχαμογελασεν μου ετσι λλιον ζαβα (ειχεν τελεια δοντια ομως) και ειδεν με με το πρασινο του το ματουδι.  Ελυσα οπως την σιοκολατα τζιντην ωρα τζιε εξεκινησα να σκεφτομαι τα προσκλητηρια, πιος θα μου ραψει το κοστουμι, αν θα μετακομισω εγω Ισπανια και ποτε θα μαθω καλα Ισπανικα, αν θα υιοθετησουμε που το Malawi που εν και της μοδας…νορμαλ σκεψεις σε πρωτο ραντεβου βασικα…

 

Ε παμε για ποτο.. Σε καπια φαση ξεκινα να μου λαλει “εχεις πολλα ωραια δοντια, εχεις καμει ορθοδοντικη εννεν?”. Aγοραζει γααρον μαλλον, εσκεφτηκα τζιαι ειπα του πως ναι καποτε εμοιαζα με ανορεξικο λαγουδακι.   Ε τζια ξεκινηνα ο γκομενος (δευτερη μπυρα τωρα) να μου λαλει για το γραφειο, για το ποσο απαισια εν τα αγγλικα δοντια, για το οτι εν γκει που παει με γυναικες καποτε, μονον αμμαν του αρεσει πολλα. Πιο ξενερα η κουβεντα για τα αγλικα δοντια, εδιαρκεσεν και 20 λεπτα ειμαι σιουρος ο μονολογος. Εγω να καπνιζω αμεριμνα μες τον ψοφο. Μετα γυριζει λαλει μου “ξερεις εν πολλα γεματη ζωη μου. Δουλεια, γραφειο, γυμναστηριο σπιτι (ουαοοου!!) Τζαι εν μπορω να προσφερω κατι πιο σταθερο. Θελεις να παμω πισω σπιτι μου απλα? Τελια ξενερωμα, τιποτε, ουτε καν μια υποψια να εχει συναισθηματα. Βασικα νομιζω που μεσα ηταν οφκερος. Βαρετος, αδειος τζιαι μονοχνωτος που επειδη εν ωραιος καμει ο,τι θελει τζιαι εν σκεφτεται κανενα.

 

Γυριζω θωρω τον. Λαλω του “εισαι πολλα ωραιος αλλα ξερεις εν νομιζω οτι θα μου εφκενε να καμω σεξ μαζι σου. Βλεπεις η δικη μου η ζωη εν πολλα αδεια, χαχα”.  Σιγα μεν του καηλυσω (κατσω) τζιολας. Τελια αποτομο. Οι.  Εγω θωρω καμπανες και συ θελεις απλα 2 ωρες τικι-τικι. Απογοητευτικα πολλα και εξυνα τις πληγες μου για 2 ολοκληρες μερες.

 

Ραντεβου με τον Οδοντιατρο 2: ς μερες μετα.  Μισος Ισπανος (βλεπεις το μοτιβο?), μισος Μεξικανος. Νακκον κοντουις η αληθκεια, φωναζουν τον Ken λαλει.  Γοουτεβερ. Ηταην ωραιουης,  ενας απλος τυπος με πρασινα μαθκια. Επιαμε για ποτο. Ηταν ο Κατουρης τζιαμε. ΟΟΟΗ χαλου χαλου αφηγητη λαλει μου, μα που εχαθηκες, διαβαζεις? Ναι, εσυ? (κατουρας σε ξενα κρεβατια ακομα? – εν το ειπα). Ε.. επια την κουβεντα με τον Κατουρη, και αγκριστην το Μεξικανουι. Πιανει με και φεφκουμε τελια ειμαι αντρας βαρυς ο,τι θελω θα σε καμω. Τεσπα. επιαμεν την κουβεντα, εν μου ειπε για τα δοντια μου, θανκ γκοντ, τζιαι ινστεντ επιαμεν την κουβεντα για την ερευνα που καμω τωρα. Μπλα μπλα μπλα μπλα εγω, μπλα μπλα μπλα ο Μεξικανος (οχι εν πινει τεκκιλα, ουτε μαργαριτες), σε καποια φαση ακολουθησεν εφερεν με σπιτι. Ε με το στανιο ερκετε πανω. Εγω επειδη ημουν και ολιγον τι απογοητευμενος που τον οδοντιατρο 1, ειπα, ατε να καμω τον χαττα. (Εβρετε λογικη δαμε) Γινετε ο χαττας, καπως, ασπουμε οτι ο Λατινος ηταν μυθος,  και μπενει μεσ το μπανιο μου να καμει πιπι. “αααα λαλει μου μα χρησιμοπεις το ταδε ειδικο στοματικο διαλυμα? Γιατι? Μα για ποσο καιρο? Επροσεξες αν εκαμες καφε λεκεδες στα κατω? Δως μου να τα δω”. Επιαεν ο πελλος εθωρεν το στομα μου, ελαλεν μου για τα στοματικα διαλυματα και να αλλαξω την ηλεκτρικη μου οδοντοφρουτσα και να πιασω αλλην – μισην ωρα η κουβεντα).

Φεφκει ο τυπας, Λαλει μου θα σου στειλω μηνυμα αυριο. Με ο ενας με αλλος μου εστειλαν ποττε μηνυμα. ΤΖιαι γω με οδοντιατρον εν ξαναφκενω.

Εκατουρήσαν μας!!

Βγαινω εξω που λετε προχτες… Πεμπτη… οι χαρα της μεγαλοπουλης ειναι οτι μπορεις να βγεις σχεδον καθε νυχτα αν θελεις, ή βασικα ειναι πως οτι νυχτα και να καμεις ορεξη να βγεις, σιγουρα υπαρχει καπου να παεις!

Που λετε… βγαινω εξω την Πεμπτη και εκει που ειμαι με μειρκους φιλους σε ενα κλαμπ…εμφανιζεται ενας κυριος τον οποιο θα ονομασουμε Ριχαρδο. Τον Ριχαρδο τον ειχα ξαναδει και ειχαμε ξαναμιλησει γιατι ειναι μανατζερ της αγαπημενης μου μπυραριας. Δε μου ειχε ξαναμιλησει βεβαια απο τοτε που με ειδε να να κανω extreme ανταλλαγη σαλιου με τον Ιωαννη ακριβως εξω που τη μπυραρια πριν 2 βδομαδες.

Ερχεται την Πεμπτη ολο χαρα και ναζι με πιανει στην κουβεντα και αρχιζουμε να κανουμε διαγωνισμο ποιος θα κερασει περισσοτερα σφηνακια βοτκα… αυτο συνεχισε μεχρι τις 4 το πρωι. Ηταν και δυο πολυ σπαστικα κυπριοπουλα τα οπια μας εβλεπαν συνεχεια τζιαι εσχολιαζαν (λες και ειμουν Λευκωσια παλε) και ειπα να τους δωσω τροφη για κουτσομπολιο τζιαι ξεκινω να πελλαριζω με τον Ριχαρδο.

Ο Ριχαρδος πριν με φιλησει λαλει μου “τωρα εχωρισα, ειμαι παντρεμενος με τον αντρα μου και ακομα μενουμε μαζι γιατι εχουμε μαζι υποθηκη, και ειμαι σε πολλα περιεργη φαση, εν θελω να καμω τιποτε με κανεναν”. Εεε σε καποια φαση εφιλησα τον και εφιλησεν με τζιαι τζινος αλλα ειπαμε να το αφηκουμε τζιαμε. Ετσι σαν καλος Αγγλος τζεντλεμαν (τρομαρα του) εσυνοδευσε με μεχρι το σπιτι μου (ηταν κοντα που το δικο του), τζιαι στην εξωπορτα μου λαλω του “σιουρα εν θελεις να ρτεις πανω?’. ΠΟλλα ωραιο μωρο ο Ριχαρδος, ψηλος, ωραιο κορμι, καστανο-κοκκινο μαλλι, καφε ματακια τζιαι εναν ωραιο κορμουι, επειδη παιζει τεννις οπως εμαθα μετα.

Ερκετε πανω ο Ριχαρδος… Εγινην ο χαττας/η ζημια σε πολλα καλο επιπεδο, και ας ειχαμε πιει αρκετα. Ειμασταν και οι δυο πολλα κουρασμενοι, ειχαμε πιει, εκαμαμεν τζιαι σεξ τζιαι ειπαμε να τζιμηθουμε αγκαλια – εποτζιμηθηκαμε μαζι βασικα….

Ξυπνω το πρωι… και ειχε μια λιμνουλα στο κρεββατι. What the Faaaak λαλο του. Γυριζει θωρει με, “ου γαμωτο νομιζω εκατουρησα πανω μου σαν ετζιμουμουν!”.

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ. Λαλει μου “σορρυ πρεπει να φυω εχω δουλεια σε μιαν ωρα και πρεπει να παω σπιτι ν’αλλαξω κ.τ.λ see you around”. Tζαι φεφκει.. μες τη ψυχρα.

Γυριζω θωρω το κρεββατι εν το πιστεφκα… εκατουρησεν μου σαν ετζοιματουν…ειχε με και αγκαλιτσα ολο το βραδυ το καλο μου, οποοτε οπως ειπεν και ο κολλητος, “εμαριναριστηκαμε” μεσα στην κατουρα του ενα βραδυ.

Κυμματα αηδιας και σπαστικου γελιου με πολλυ πονοκεφαλο και σοκ! ΝΑ καθαριζω, να τρυφω, να πιτω ντεττολ παντου, να ξιτιμαζω τζιαι να γελω παλε.

Ενα μικρο ναδιρ στη ζωη μου… το πρωτο βραδυ που με κατουρησε γκομενος, και εσυκωστηκε τζιαι εφυε στη ψυχρα, χωρις ενα συγνωμη, χωρις καν να πιασει το το τηλεφωνο μου.

Αλλα… ξερω που δουλεφκει. Θα παω να του παρω δωρο μια παννα ειλικρινα. Που να το πεις?????

I’m back!!

Επεστρεψα! Επιτελους πισω Αγγλια εδω και ενα 10ημερο! Επεθυμησα το μπλογκ μου… αλλα εν ειχα τιποτε να αφηγηθω!

Μια ζητιανα παιζει ακκορντεον και καθε φορα που την ακουω  θελω να της δωκω 5 λιρες να σταματησει.

Εχει ωραια μωρα παντως δαμε, Η πολη εν ομορφη, το διαμερισματουι μου γαμα… εγω ακομα!.  Εππεσα στα νυχια του Βελγου μια μερα πριν φυγω που Κυπρο, αλλα τι να καμουμε? Ειχα πιει τα ποτα μου τζιαι εκαηλισα του. Χεχε.

 

Εφκηκα ενα ραντεβου δαμε προχτες, κ σημερα επιαμεν μαζι σινεμα. Τιποτε το σπουδαιο. Προτιμω να μεινουμε φιλοι. Τα μαλλια του μυριζουν αλουτα (γιαχ) τζιαι εν μου αρεσκει η κολωνια του, τζιαι εν πολλα απελπισμενος για σχεση/αγαπη τζιαι γω εν αντεχω να πιεζουμε.  Συν του οτι εν μου φκαλλει τιποτε σεξουαλικο, παρολο που σιγουρα θεωρειται ‘γλυκουλης’ και καπως ελκυστικος.

 

Ειμαι πολλα ενθουσιασμενος που τη νεα πολη, που τα μαθηματα..αλλα κραταμε τζιαι λλιο η μελαγχολια. Θελω τζιαι εν θελω να ειμαι με καποιον. Επεθυμησα απιστευτα Ψυχοπαθη και Μικρο Πριγκηπα… αλλα χαμενοι τζιαι τζινοι στον κοσμο τους, στα προβληματα τους και εμενα γραμμενο στ’αρχιδια τους.  Ο παρεαςμου δαμε εχει γκομενο, και φαινεται πολα καλον πλασμα ο γκομενος και εχαρηκα που εν μαζι. εχουν χαζι ως ζευγαρι.

 

Εγω εν ξερω τι θελω ακριβως. Θελω να ερωτευτω, να νιωσω εναν ανθρωπο διπλα μου… αλλα ειμαι ετοιμος να του δωσω? οξα μονο να πιασω παλε? Ο Κολλητος στην Κυπρο αναλυσεν οτι ως και εκει που δεινω σε γκομενους απλα πιανω – ζω λλιο το παραμυθουι μου μεχρι να βρω αλλον. Εν καμω για αγαπη λεει. Πρεπει να βρω κανεναν να ερωτευτω, λεει, τζιαι να με κανει ο,τι θελει, ετσι για να δω τη γλυκα.

Ομορφη η πολη, ομορφος και γω,  ομορφος ο κοσμος, να βρουμε και κανεναν πλασμα ομως να βραζουμε τη νυχτα… Βαλτε καμιαν ευχη!

Θα γραψω κανενα ποστ της προκοπης πολυ συντομα, υποσχομαι.

Η αναισθησια του καινουριου

O καινουριος αποκαλυψε μου προχτες οτι εν παντρεμενος! (με γυναικα).

Ερωτευτηκεν την, επαντρεφτηκεν την και στα 28 του ανακλυψε πως του αρεσκουν αποκλειστικα και μονο οι αντρες, και τα τελευταια 3 χρονια του γαμου τους απατουσεν την. Εφυεν τζιε αφηκεν την τζιαι ηρτε Κυπρο οταν η γυναικα του εμαθε πως οχι μονο τις εκανε κερατα, αλλα της εκανε κερατα με διαφορους αλλους Βελγους και μη.

Αν ειναι ποττε δυνατον. Εν πιστεφκω οτι εν το ηξερε που πριν οτι του αρεσκουν οι αντρες. Και το χειροτερο… εμενε μαζι της για τα λεφτα της. Σοκ.

Δεν ειναι η πρωτη φορα που ακουω ετσι ιστορια φυσικα, αλλα εξεπλαγην (?) κυριως επειδη κανενας δεν μου τη διηγηθηκε με τοση απαθεια. Εν νιωθει τυψεις, θεωρει οτι καλα εκαμε, τζιαι οτι εγινεν εγινε, τζιαι εν καταλαβει γιατι εν θελει η γυναικα του να μεινουν φιλοι.

Ρεεεε μαντα μπου τουτος (τι εναι αυτος?).

Φκαλλει σου μια γλυκα, μιαν ευγενια, μια καλωσυνη και τειλκα εν τελια μαλακας ο τυπας.  Πως γινεται να εισαι τοσον αρχιδι, να μεν εχεις καν τυψεις που επεριπεζες για 3 χρονια τη γυναικα σου?

Τζιαι η φαση ουλλη, ημασταν στο κρεββατι προχτες τζιαι αρκεψεν ελαλεν μου τα, με τον ιδιο τονο που λαλεις του αλλου οτι επιες σουπερμαρκετ σημερα και δεν ειχε τοματες. Ελεος? Ελεος! Και ακομα τρωει της λεφτα σε παρακαλω που ενα λογαριασμο που ειχε καμει η γυναικα του κυπρο (ή κατι τετοιο εν εκαταλαβα ακριβως).

Εθελεν να μεινει μαζι μου μετα να κοιμηθουμε μαζι… Οι φιλε μου, επροκαλεσες μου αηδια. 

Εγραψα τον εντελως τις τελευταιες μερες και εν εχω σκοπο να τον ξαναδω.  οχι μονο γι’αυτο φυσικα, εν ειμαι κανενας πουριτανος…και το κρεββατι μαζι του δεν ηταν και τιποτα γουαου αλλα κυριως ηταν πολυ γλυκος αλλα μπορινκ…κατι σαν τον Μαρκος. Ουφ!

Ειμαι ενας μετριος στη μετρια Κυπρο.

Ειμουν κλειδωμενος σπιτι ολη μερα σημερα. Τι απαισιο πραμα. Εν προκειται να καμω εγκλημα μονο τζιαι μονο για να μεν βαλουν ποττε φυλακη. Αναγκαστικα επερασα την και μεσα στα σκοτεινα, με τα φωτα σβηστα, χωρις ηλιο – τζιαι χωρις τσιαρο! Γαμημενη ημικρανια. Τωρα που ειμαι καλυτερα, τζιαι μιας και εν εφκηκα εξω, ειπα να γραψω κανενα ποστ, γιατι εχω το μπλογκ ψιλο-παρατημενο που τη μερα που ηρτα Κυπρο. 

 

Οχι πως εχω και τιποτε φοβερο να γραψω. Η Κυπρος, σε αντιθεση με τον Διασπορο μας για παραδειγμα που παθαινει ΤΟ emotional ανακατωμα, εγω ερκουμαι Κυπρο τζιαι  σταματω να νιωθω. Απλα εν δουλεφκει ο εγκεφαλος μου, ουτε τα συναισθηματα μου. Βρισκω τα ουλλα μετρια, αδιαφορα, οπου παω περνω καλα, αλλα καλα, τιποτε παραπανω, τιποτε λιγοτερο. Καλα. Εν υπαρχει τιποτε που να με ενθουσιαζει.

 

Βεβαια φταιω και γω που οποτε ερτω Κυπρο, κανω τα ιδια πραματα. Ως τζιαι ο καινουριος γκομενος μου φαινεται βαρετος, τζιαι ολο και κατι μου θυμιζει – εξαναζησα τουτη τη φαση. Οι φιλοι μου τα ιδια, οι γονεις μου τα ιδια, η Κυπρος μας παντα ιδια… Εγω εν σταματω να τρωω, βαρκουμε να παω γυμναστηριο τζιαι απλα περιμενω ποτε θα παω πισω στην Αγγλια να γινω ανθρωπος και να σταματησω να παιζω το ρολο της βουλιμικης αμοιβαδας σε σουρεαλ σκετσακι.

 

Εφκηκα τζιαι ενα «ραντεβου» προχτες. Ενας φιλος καποιου φιλου καποιου φιλου μου (αν ειναι ποτε δυνατον) που ειχα φαηθει να γνωρισω. Επιαμεν για ποτο. Πτωχη, ω πτωχη συζητηση. Εσυγκεντρωθηκα στα μαθκια του τα ομορφα τα γαλανα  τα ανεκφραστα, στο χαμογελο το λευκο, που εν ελαλε και τιποτα τελικα. Ε ηπιαμεν 2 ποτα, επιαμεν σπιτι μου, εκαμαμεν και ενα μετριοτατο κρεββατι και εστειλαν τον σπιτι του να πιει τις πρωτεινες και την κρεατινη του.

Εβαρεθηκαν τον ως και που εκαμαμεν σεξ.  Ως και το σεξ εκαμεν το βαρετα. Αν ειναι ποτε δυνατον. Τζιαι λαλι μου ουλλο ναζι, μετα που ενα 2ωρο με το κουντημα… «εννα σε δω το Σαββατο αν παμεν κανενα Πλιν 2?». «Ε.. αν παμε.. θα με δεις», λαλω του. Επιαεν το μηνυμα τζιαι ετσι ο κυριος Μετριος εφυεν που το σπιτι μου ψιλο-αγκρισμενος. Χεστηκα.

 

 

Αααα ο καινουριος εμπασε νερα. Θα τα γραψω αυριο γιατι νυσταζω απιστευτα. Και θα απαντησω και στα σχολια σας. Ευχαριστω πολλα παντως για την υποστηριξη και τα σχολια. Ααα εν τομεταξυ διαβαζω ακομα πολλα μπλογκς απλα εν βρισκω τι να σχολιασω. Επεθανεν ο εγκεφαλος μου.  Συντομα θα ειμαι πισω Αγγλια και ελπιζω να εχω και τιποτε πιο αξιολογο να πω… αφου θα νιωθω και κατι πιο αξιολογο. Προς το παρων… ουλλα μετρια στη Κυπρο, τη μετρια.

Κυπραιοι.. α ρε απαισια πλασματα [!]

Αηδια. Ο τροπος συμπεριφορας των Κυπραιων, εν αντεχουντε αλλο. Υπαρχουν και εξερεσεις και γενικοποιω τωρα , τζιαι εν μονο μια μεριδα των Κυπραιων (σκατα) και ξερω το αρα leave my balls alone.

Αππωμενοι, ψευτο νεο-πλουτοι, απαισιοι. Θα μπορουσα να καμω λιστα με ολους τους λογους  αλλα εν προκειται.  Συνδιαζουν την απιστευτη υποκρισια με μιαν ολοφανερη ηλιθιοτητα τζιαι εναν υπεροπτισμο που θελω να καμω εμετο. 

Εν πολλα αμορφωτος ο κοσμος δαμε. Χωρκατιλλικια με τα αυτοκινητα, τα ρουχα, τα σπιτια. Η μουττη τους ως τζιπανω. Εχουν μονο μια κωλοτρυπιδα αλλα γνωμη για τα παντα, κριση για τα παντα και νομιζουν πως μπορουν να κρινουν τα παντα.

Επιαμε Ζοο … τι αηδια ο κοσμος θεε μου. Εν ξερουν καν πως να διασκεδασουν… so up their own asses.. κομπλεξαρισμενες γκομενες και μικρο-τσουτσουνες κρυφαδερφες. Τα ματια τους εν εχουν ζωη μεσα τους, εν ουλλα πεθαμενα μεσα τους.. ειδικα η γενια μου των 25αρηδων με 30… εν εντελως διαλυμενοι, κενοι. εν εχω πολλους φιλους δαμε Κυπρο, γιατι οι φιλοι μου σπουδαζουν εξωτερικο τζιαι εν ερκουντε σχεδον ποττε, τζιαι καλα καμμουν.

Μετα οι ψευτο-χιππηδες, αλτερνατιβ τυποι… αλλη αηδια. Εν ακριβως το ιδιο μοτιβο με αλλη εμφανιση.

Ο στανταρν χωρκατος που ζει κοσμαρα του, εν ξερει τι του γινεται.

Κρινουν, κρινου, σχολιαζουν, Κακεντρεχεια παντου και , χαιρεκακα πλασματα.

Η παλαβη γενεκα σημερα που εν την ηξερα καν σχεδον, ειχε το θρασος να γυρισει να μου πει “μα τι καμεις με τουτον”.. για τον καινουριο μου γκομενο. Επειδη ο τυπας α) εν ξενος β) εν προσχαρος, χαμογελαστος, ομιλητικος ευγενικος. Εν εναν μαλαμα ο ανθρωπος τζιαι  η γκομενα εν εσταματησε να σχολιαζει, τζιαι εμενα τζιαι τζινον. Ρε κουμπαρε, αφησμε ησυχο να καμω τι ζωη μου, ΤΙ ΣΕ ΚΟΦΤΕΙ τζαι με πιο δικαιωμα να σχολιαζεις αβερτα? Εγω εσχολιασα που ησουν ντυμενη χαλια, που τα δοντια σου εν κιτρινα, που εφαινετουν η ριζα? Οχι… γιατι εν με κοφτει, τζιαι για να σε σχολιασω τωρα δαμε, και που το μπλογκ μου και μονο, εκαματο επειδη ενεβριασες με.

Παντου αδοια ατομα, κενα, γεματα κακια. Καλα σου ειπεν η αρφη σου ρε Κυπρολεων οτι ο κοσμος στην Κυπρο εν κακος. Εν ειναι ετσι αλλου ο κοσμος, τσιαι ξερω το γιατι εζησα σε 4 διαφορετικες χωρες τζιαι ειχα την τυχη να καμω τουλαχιστον καμια 25αρκα ταξιδια που τα 15. εν τζιαι λλια που λαλω. Εχω φιλους που αλλου.. νιωθω ξενος δαμε, ασχετος, εν κολλω. “Μα ειδες την τι φορει, μα ιδες την τι καμει, μα σπουδαζει τζιαμε” κ.τ.λ κ.τλ ad nauseam.

ΑΑααα. τζιαι η ξενοφοβια η απιστευτη. Ο γκομενος ο καινουριος εν ξενος αλλα εχει 2 χρονια που εν Κυπρο τζιαι μιλα απιστευτα καλα ελληνικα. Το κουτσουρον, το σκουλουτζιη, το ξυλο το απελεκυτο ιντα μπου ξερει?  Που εταξιδεψεν, που επιεν, που εμεινεν δαμε τζιαι ο νους της εν εναν πραμαν κλειστον, αχρηστο.

Αζουλααα γαμωτο. Εν η ζηλια που τρωει τους Κυπραιοους και ο κομπλεξισμος. Ο καινουριος  μου φκαλλει σου μιαν απιστευτη καλωσυνη, παντα με το χαμογελο του, εμιλησεν σε ουλλους οσους ηταν μεσ’την παρεα, τζιαι τζινοι εγραψαντον κανονικοτατα τζιαι εσχολιαζαν τον συνεχεια τζιαι που πανω τζιαι ΕΓΕΛΑΝ η γκομενα μπροστα του.

Εν ξερω καν τι βρηκε να σχολιασει η τυπισσα. Ισως την ελευθερια που εχουμε, το οτι ημαστεν καλλιτεροι που τζινοι τζιαι χαρουμενοι με την ζωη μας και τους εαυτους μας νεβριαζει την. Ο Κυπραιος εν αντεχει την χαρα του αλλου.

Εκαμεν τον καινουριο να νιωσει πολυ αβολα, και εμενα ακομα χειροτερα. Η τυπισσα φυσικα δεν ηταν φιλη μου, εγω απλα εφκηκα με καποιους γνωστους του κολλητου μου. Αλλα παλε. Εθελα τον να περασει καλα.

Ενας πουρεκκος γαμωτο. Τζιαι εφιλησεν με τζιαι μεσ’την μεση του δρομου ποξω που το Ζοο. Στο βιλλον μου οπως εθωρεν. Στο βιλλο μου τι σκεφτουντε. Αλλα μεν μου χαλατε την φαση μου. Μαυρογεριμοι, ατζιαμηες.

Ατε ρε. Eat shit and die ρε!

Ον α μορ ποζιτιβ νοουτ… ο καινουριος ενθουσιασεν με, τζιαι ενιωσα τη ψυχη του να αγκαλιαζει τη δικη μου. Εν πολλα ζεστος ανθρωπος, με εναν απιστευτο χαμογελουι τζιαι καμει τζιαι γελω συνεχεια, εχει μιαν αθωοτητα. Φεφκει που Κυπρο και μετακομιζει Αγγλια.. εν αντεχει ουτε τζινος τους Κυπραιους. … Αχ θεε μου.

μπιπ-μπιπ, μπιπ…-μπιπ……..μπιιιιιιιιιιι!!!

Ο εγκεφαλος μου αργοπεθαινει…Πατατες πουρε…ζζζζζ.

Διαβαζω λογοτεχνικα βιβλια με δυσκολια…

‘εν πολλη ζεστη’… η αγαπημενη μας φραση καραμελλα..

‘Ζιαρκα..Οτσιεν ζιαρκα…για νι μαγκου’…λαλει τζιαι η  Ρωσσοειδης κοπελλα που μας καθαριζει το σπιτι

Ζζζζ…. Συμφωνω καλη μου.

Σεξ? Οχι, δε θα παρω ευχαριστω..il fait chaud…merde… (πελλαρες, παλε εν αντεχω)

Αν τζιαι σκεφτουμε το σεξ… με σενα, με τζινον, τον αλλον. Να μας ζησουν οι παραλιες και οι μονοκυτταροι αντρες-αμοιβαδες. «Μμμμ. Εν πιρα.. Θελω να σου γλυψω τους κοιλιακους σου…Μμμ». Εγλυψα τους τελικα. Μολις ηρτα εφα..φαη ξαναβρασμενο μεστο microwave που τα περσι.. Ιντα να καμουμε…

Εσυ κυριε γκομενε που εν εσταματησες να με θωρεις εχτες στην παραλια…Γιατι εν εκοντεψες μανα μου?  Γκορτζιους πλασμαν με ξιουρισμενην τζιεφαλη τζιαι συ, κορμαρα,μμμμ… αλλα εν πιρα πολλη.

Θελω ποδηλατο… ζεστη ομως…

Gym… εεε.. προσπαθω.  Εν δυσκολα τα πραματα.

 

Εφα καμποσο φαι τουντες μερες. Παρα πολλιν φαι. Που αρνακι φρικασε με  χορτα ως σουσι,  ως χαλλουμοπιττα που τον φουρνο. Εν εχω σταματησει να τρωω. Ψητα του φουρνου (ευχαριστω καλοι μου συγγενεις), κρεας στα καρβουνα (ευχαριστω παπα), την πιο απιστευτη σαλατα εβερ με sashimi - στο akakiko (απορω ινταλως μου εφυεν ως τωρα), και μακαρονια του φουρνου.

Ο καημενος μου vegan οργανισμος εχει παθει πολλαπλα καταγματα, τζιαι ειναι σχεδον νεκρος στο πατωμα, πνιμενος μεσα στα γαλακτομικα, το κρεας και το λαδι. Λαβ Σαιπρους. 

Πολλυν ποτο… πολλα μοχιτος.. πολλυν ξενυχτι. Πολλες κουβεντες, ουλλον πελλαρες

-          Γαμωτο να μεν εχει ρευμα δαμε

-          Πρεπει να φκαλουν wireless electricity

-          Tελεια ιδεα!

-          …..

-          Γιατι?

-          Εν θα σε πιανει ηλεκτροπληξια αμμαν φκενεις που την θαλασσα?

Τουββββββ.

Παρα καλειται ο καινουριος που εμφανιστηκε στη ζωη μου ενω εν εγω ηθελα να κατσω στα αυγα μου, να μεν ειναι τοσο ενδιαφερον ατομο. Εννα φυουμε σε 2 βδομαδες καραπουσιουκλη μου, γιαβρι μου, πασα μου. Εισαι μπααντ μποι. Με την κκελουδα σου την ξιουρισμενη (αλλος τουτος, οχι τις παραλιας εχτες). Επεθυμησα ξιουρισμενη κκελε. Παιξε με τα μαλλια μου. Αρεσκει μου ηρτα πισω Κυπρο με συναισθηματα για τζινους που αφηκα πισω. Ναι ολαν!

Ζητειται αντρας με ΜΟΤΟΡΑΤΣΟΝ να με παρει βολτες. Που εισαι???

Ζζζ… ζζζ…. εννα παω θαλασσα με τον καινουριο σημερα τζιει εναν φιλο του.

Που τον ηβρα τον καινουριο?  Μεσ’τον δρομο. Εκολλησεν μου ο ποθκιαντραπος στη σαν ημουν σταρμπακς.  Αναχχεμαντα. Εγω γιατι να μην εχω ετσι αρτζιθκια?

Για να μεν ξεχνιομαστε ομως οτι η ζωη μου εν λλιον σαπουνοπερα τωτα τελευταιαι.. Ο  φιλος του που ηταν  μαζι την πρωτη μερα που μου κολλησεν…. εταισα του χυλοπιττα περσι πολλα ασχιημα γιατι εβουραν με που πισω σαν τον σκυλλο (τζιαι εγω ημουν μπιζι να βουρω τον καλαμαρα).  Τζαι γιου νου. Ελπιζω να μεν του ειπε κατζιες για μενα. Εννα ρωτησω.

Ζζζ, εννα ππεσω καμιαν ωρουα…. Εεε… σι γιου σουν..

Οντως, μια τελεια μερα

 

Αργησες μονο μιση ωρα, φοραγες ενα ασπρο μπλουζακι και μολις με ειδες μου πιασες το χερι, μου το φιλησες και γω σε φιλησα σταυρωτα, χωρις ορεξη. Μεχρι τη τελευταια στιγμη σκεφτομουνα να στο ακυρωσω.  Με κοιταξες με τα πρασινα ματια, με πηρες αγκαλια και με φιλησες  στα χειλη στη μεση του δρομου, δειλα, σαν να φοβοσουν να μου κανεις κακο, σαν να μην ησουν σιγουρος αν ηθελα οντως το φιλι σου. Εγω σε κοιταξα δηθεν  ψυχρα και μπηκα στο αυτοκινητο. Μεσα μου ετρεμα ειδη. Ενιωθα τη καρδια μου να χτυπα γρηγορα.  Με ξανακοιταξες και με ξαναφιλησες. Σε φιλησα πισω και συ αφησες το χερι σου στο λαιμο μου. “παμε?”, ρωτησες και γω επα ”ναι, παμε”.

Με πηρες για φαγητο στο σπιτι σου, γνωρισα τη μητερα σου και τη μια σου αδερφη και φαγαμε μαζι. Η αδερφη σου δε σταματισε να με κοιταζει, να μου λεει καλα πραγματα και για το ποσα της εχεις πει για μενα. Η μαμα σου μετα μου καθαριζε φρουτα και μου μιλαγε λες και δεν πηγαινα σπιτι σας για πρωτη φορα, αλλα λες και πηγαινα για χρονια, και ηταν απλα ακομα ενα Σαββατο που ετρωγα μαζι σας. Ησουν γλυκος μαζι μου συνεχεια και μου αγγιζες το ποδι κατω απ’το τραπεζι και μου χαμογελαγες. 

Φυγαμε. Δε σταματησαμε ουτε λεπτο να μιλαμε και να γελαμε. Φτασαμε. Μεγαλο δωματιο με θεα τη θαλασσα στο ξενοδοχειο. Με πλησιασες παλι δειλα και με αγγιξες, με ξαναφιλησες αργα, χαιδεψες το λαιμο μου και αφεθηκα. Ηθελα να σε νιωσω, πλαι μου, μεσα μου, να σε αγκαλιασω. Μου εκανες  ερωτα, δε με γαμησες, δε με πηδηξες.  Δε με αφησες στιγμη απο τα χερια σου, δε σταματησες να με φιλας, να με κοιτας με εκεινο το πρασινο το απλο  που εχεις, οχι το πρασινο το βουρκωμενο του Μικρου Πριγκηπα, αλλα το δικο σου πρασινο με κοιταζε, με διαπερνουσε, με εκανε να ξεχασω για λιγο τα παντα, το κοσμο. Να ζω, να αισθανομε.

Στη πισινα με φιλουσες, παιζαμε μαζι στο νερο. Γυρισαμε στο δωματιο και καναμε ερωτα παλι. Μπηκαμε μαζι στο μπανιο και ξανακαναμε ερωτα. Τρια χρονια περιπου εχω να κανω ερωτα και μπανιο με καποιον. Βγηκαμε για φαγητο, και μετα σε ενα απιστευτο μπαρ που βρηκαμε τυχαια. Ενα μερος πολυ απλο με μια τερασια βεραντα. Μου σιγοτραγουδουσες στο αυτι τα ρομαντικα τραγουδακια που επαιζε ο πιανιστας, ενω με ειχες παρει αγκαλια στους καναπεδες. Δε σταματησες να με φιλας, να με κοιτας. Ενα τραγουδι ελεγε “τωρα που φευγεις, σε φιλω για να ‘χεις μαζι σου, εστω και για λιγο, γευση απο μενα” και κει με πηρες αγκαλια και μου δαγκωσες τα χειλη και μετα μου τα φιλησες ξανα, αργα.

ΠΙσω στο ξενοδοχειο. Ειχε φεγγαρι, στα αριστερα μας η θαλασσα και απεναντι μας το βουνο. Μειναμε μονοι μας, στη βεραντα μας, με χαμηλα φωτα και συ γυμνος με αφησες να σε παρω αγκαλια, να σε φιλησω να σε χαιδεψω. Καναμε ερωτα ξανα, ξανα και μετα πεσαμε μαζι αγκαλια ως το πρωι. Δεν αφησαμε ο ενας τον αλλο ουτε μια στιγμη. Το πρωι, ξανακαναμε ερωτα και κατεβηκαμε για πρωινο. Στη πισινα αρχισαμε να μιλαμε. Καταλαβα πως ειχα κανει λαθος, σε ειχα κρινει λαθος. Πηρα τα περιμενω και τις επιθυμιες μου και τα βαλα στο στομα σου ως υποσχεσεις, χωρις να σκεφτω τη περιπλοκη σου ζωη.

Οταν με πηρες αεροδρομιο, αρχισες να τρως τα νυχια σου νευρικα και οταν με αγκαλιασες για να φυγω, δακρυσες. Με φιλησες ξανα για τελευταια φορα. Εγω δεν δακρυσα, δε κανω τετοια μπροστα σε αλλους. Μολις ομως εφυγες, εμεινα εκει στη πορτα και ξεκινησα να κλαιω γοερα, ακουμπισα στο τοιχο, καθισα στο πατωμα και εκλαιγα. Εκλαιγα για μενα κυριως. Για μενα που δεν ειμαι πουθενα ποτε. Εκλαιγα που φευγω, εκλαιγα που δε μπορω εγω να σου δωσω αυτα που θες και συ το καταλαβες. Εσυ με ξερεις καλυτερα απο μενα. Εκλαιγα που επιτελους για πρωτη φορα μετα απο τρια χρονια ενιωσα οτι εχει ανοιξει η καρδια μου τα παντζουρια της και ειμαι ετοιμος να ξαναγαπησω, εαν τυχει. 

Το μηνυμα που μου στειλες η ωρα 2 το πρωι, οταν εκανα ενδιαμεση σταση, εγραφε “δε ξερεις ποσο απαισιο μου φανηκε το δωματιο του ξενοδοχειου, ποσο λυπητερο, οταν επεστρεψα και δεν ησουν εκει”. Και γω σου απαντησα “ευχαριστω για μια τελεια μερα. Εχεις μια θεση στη καρδια μου, το ξερεις’.

Σημερα, οταν ειδα τις φωτογραφιες που βγαλαμε μαζι, δεν εκλαψα, ουτε τωρα που γραφω αυτη την αναρτηση. Πριν λιγο μιλησαμε, και ξερουμε και οι δυο πως ισως, καποτε, αν οι δρομοι μας διασταυρωθουν, θα διαλεξουμε να μεινουμε μαζι στη διαβαση, αλλα εστω, το λιγο που περπατησαμε μαζι, η στιγμη που περασαμε, παντα θα γυαλιζει σαν χαμενο διαμαντι στη μαυρη ασφαλτο ενος μεγαλου δραμου.

Για μια τελευταια μερα

Hμουν 3 μηνες εδω, και σε ειδα 30 δευτερολεπτα. Καπου τοσο μου φανηκε. Εκανες ο,τι  μπορουσες για να με φερεις πισω εδω. Για 2 μηνες, 2 δυσκολους μηνες , μου μιλαγες καθε βραδυ, ωρες στο msn, 3ωρα. στο τηλεωνο. Εγω εγραφα, διαβαζα και σου μιλαγα. Δε μιλαγα με κανεναν αλλον. Εβλεπα τη συγκατοικο μου, και τα βραδυα σε ενα μικρο δωματιο, σε μια εστια, περιμενα το βραδυ να μπεις να μιλησουμε. Ησουν η νυχτα μου, η ξεκουραση μου, μεσα απ’το καλωδια ησουν ο αντρας μου.  Καπνιζα ασταματητα αγχωμενος και σου ειπα  οτι ντρεπομαι να με δεις με τα γυλια μου και συ γελασες  και οταν με ειδες μου ειπες “εισαι τοσο ομορφος ετσι, σαν το ενα και μοναδικο πρωι που ξυπνησαμε μαζι”.

Κι εγω ηθελα να μουν διπλα σου. Τελειωσα, ηρθα εδω, για να ειμαστε μαζι, αφου περσι δε προλαβαμε, αφου περσι γνωριστηκαμε αργα. Σου’πα οτι μπορωνα μεινω για ενα χρονο τουλαχιστο, να αναβαλλω τη ζωη μου για να ζησω μια αλλη δικη μου, μαζι σου. Εσυ μου πες οτι ηθελες, εσυ μου το προτεινες. Οταν εφτασα, βγηκαμε μαζι, μου πηρες το χερι, μου το φιλησες και μου ειπες “δεν πιστευω οτι κραταω ξανα το χερι σου ξανα, μετα απο 9 μηνες που εφυγες”,και με φιλησες και γω χαθηκα, εξαφανιστηκα στο φιλι σου, στην αγκαλια σου, στη μουσικη του δρομου ενω φιλιομασταν, στο παραμυθι μου που ηθελα απελπισμενα να ζησω. 

Ηρθα. Τα κανονισα, μαζεψα ενα μικρο διαλυμενο εαυτο και στον εδωσα, χιλιαδες μιλια μακρια απ’το σπιτι μου, σε εμπιστευτηκα. Και’συ τελικα δε με αφησες να σε πλησιασω, το λιγο που με αφησες να σε αγγιξω, το παρουσιασες σαν δωρο. Σταματησες να μου μιλας τωρα που ημουνα εδω. “Ερωτευτηκα, καποιον αλλον”, ειπες και γω μεσα μου ραγισα, και ηθελα να φυγω. Αντεξα ομως, γνωρισα αλλους, εναν καλυτερο απο σενα, πιο ομορφο, πιο εξυπνο, πιο ενδιαφερον, και ομως… τιποτα δεν ενιωσα, ακομα εκει.

Φευγω τη Κυριακη. Ειπες πως αυριο θα παμε μαζι να μεινουμε το βραδυ, θα περασουμε τη μερα μας μαζι.  Τον αλλο, τον καλυτερο, δε θα τον αποχαιρετησω καν, αυτον που εδω και ενα μηνα σχεδον πλαγιαζει διπλα μου, κοιμαται, με αγκαλιαζει. Τον αλλο, τον καλυτερο, δεν το θελω, θελω εσενα, οσα και να γιναν. Θελω να σε φιλησω, να σε δαγκωσω…κι’αντι να παρω κατι μαζι μου, να αφησω κατι μικρο σε σενα.

Μη με γελασεις, μην μου το ακυρωσεις αυριο, μη με διαλυσεις πριν φυγω. Αυτο δε προκειται να στο συγχωρεσω, και δε θα ξαναγυρισω. Δε περιμενω ουτε μεγαλα λογια, ουτε υποσχεσεις. Θελω μια μερα μαζι σου, μια μερα να σε κοιτω, να σε φιλω, να χω διπλα μου το σωμα σου, σαν να μην εινα η τελευαια μας μερα.. να ξεχασω πως φευγω τη Κυριακη.

Ξεγραφω τα παντα, σε συγχωρω, για λιγες ωρες μαζι σου, τελευταιες. Να ναι γλυκες κι’ομορφες, να χω να θυμαμαι, εστω και μια μερα ολοκληρη με εναν ανθρωπο, που κατι λιγο προλαβα κι’αγαπησα, το λιγο που με αφησες, και κατι παραπανω.